Trátase dun mínimo exemplo da infinidade de posibilidades que nos ofrece a tradición oral, moi rica en xogos a través dos cales se interiorizan as partes do corpo. Este recitado obriga a ir tocando (e, xa que logo, diferenciando), as partes da cara. Nun primeiro momento, é a persoa adulta a que realiza o xogo sinalando os diferentes elementos na cara do neno/a. Despois, o xogo levarase a cabo do revés, e mesmo o neno/a pasará a sinalar os diferentes elementos da súa propia cara.

Recitado: Este queixo, queixolán,

               esta boca pide pan,

               este narís, narisete,

               este ollo pipirete,

               este outro seu irmán,

               esta frente, frentolán.

Variante: Este queixo, queixolán,

               esta boca pide pan,

               este narís, pis, pis,

               estes ollos, revirollos,

               esta testa, testaruda...,

               ¡e este peliño de burra!